Gül Ayyıldız

Sevgilim,
yetimim benim,

aylar nasıl geçiyor zaman hiç geçmezken

kapılar kapalı, dünya buzlu cam
uyuşmuş gözlerimin önünde
hayat akıp gidiyor hiç kımıldamadan

ikimizin yerine dinliyorum
sevdiğin şarkıları
siyah tişörtünü giyiyorum yatarken
gömleklerini, kazaklarını, kokunu
senin rüyalarını görüyorum ölür gibi uyurken
gün boyu elimde kahve fincanı

kapıyı açmıyorum
telefonlara çıkmıyorum
başını bekliyorum geleceği olmayan hatıraların

Sevgilim,
yetimim benim,
nasıl da kayıtsız gülüyorsun hayata
öldüğünden haberi yok fotoğraflarının.

-Murathan Mungan-

Ben mi koştum bu hünsalığa?
Gece taşarken kadın topuklarından,
Bilerek ya da bilmeden sevdim diyenler,
Yasını kazarken yüreğimin.

Göz mü yanlış rengiyle?
Kışlar mı yaşam aralığı kadına?
Kutlandık ezgisi böyle uzak,
Yalnızlık, yalnızlık bitimsiz.

Gece; ipek dokusu çözüldüğünde
Ellerim: eksik cennetim benim.

-Nilgün Marmara-

Cüssesi cümlelerimden büyük bir aşktan
Berelerimi saklayıp sakince çıktım
Yüreğimde tüten kor gelinciklerin yanık kokusunu
Kirpiklerime astım
Sen kelimelerini sakla dilinde,
Ben kapıyı usulca kapattım.

-Funda Öner-

Karanlık bir ayettir tüm varlığım
içinde sürekli seni tekrarlayıp götüren
merhaba diyen yeşilin ve çiçeğin şafağına

Senin için ahlar çektim ben bu ayette
ve bu ayete bağladım seni
ağaca, suya ve de ateşe

Kim bilir
ömür dediğin belki bir uzun caddedir
her gün elinde filesiyle geçen bir kadının

Kim bilir
ömür dediğin belki bir urgandır
bir adamın kendisini bir ağaç dalında astığı

Kim bilir
ömür dediğin belki bir çocuktur
okuldan yalnız dönen

Kim bilir
ömür dediğin belki şaşkın bir adamın yoldan geçişidir
şapkasıyla sağa sola günaydınlar diyen
anlamsız gülümseyişler içinde

Kim bilir
ömür dediğin belki bir çaresizliktir
gece ve gündüze inanıp kendisini yitiren
gözbebeklerimin buğusunda paramparça olmuş bakışlarımın

-Furuğ Ferruhzad-

Ama Kadın herkese ve her şeye ev olur!🤲

Görürsün ya hani!..
Telefonunun rehberinde bazen!..
O "Annem" diye duran kaydı...
Silememişsindir...
Kalmıştır öyle...
Silemezsin de...
Bakıp bakıp yutkunursun sadece...

İşte o an anlarsın annenin yokluğunu...
Bir kere daha düşer yüreğine o kocaman ateş.
Sızlar burnunun direği.
Süzülür yaşlar yanağından.
Tutamazsın...

Keşke!..
Keşke dersin içinden.
Çalsa şimdi şu telefon.
Çıksa yine ekranında o "Annem" yazısı...

Açşam...
"Anammmmm" diye bağırsam!..
"Özledim" desem.
"Nerdesin" desem...
Ama sen de biliyorsun ki!..
Kaç defa çaldı o telefon!..
Kaç defa çıktı o "Annem" yazısı ekranda...

Bazen "off" diye açtın...
Bazen hiç aldırmadın...
Bazen iki kelime konuşup kapattın.
Bazen de işin vardı, sessize aldın.
Sesini duymak istedi belki...
Ama anlamadın!..
Anlayamadın!..

Belki "Oğlum neden uğramıyorsun günlerdir, özledim seni" diyecekti...
Aldırmadın!..
Ya da...
"Kızım, saat kaç oldu nerdesin" diye soracaktı...
Umursamadın...

Bak şimdi bir kere daha o telefona!..
Bak o rehbere...
Bak o harflere...
Sil hadi!..
Hadi sil, o "Annem" kaydını oradan!..

Ne oldu?..
Yapamıyor musun?..
Alt tarafı beş harflik bir kelime!..
Hiç bir anlamı olmayan beş harf (!..)
Neden silemiyorsun!..
Çok mu zor?..
Neyse...

Bırak o telefonu elinden...
Hadi git, yıka yüzünü gözünü..
Ha, bir dakika!..
Saatini kur uyumadan önce.
Ve sabah erkenden git onun yanına...
Üzerini de sıkı giyin...

Üzülmesin...
Demesin...
"Ah be yavrum niye geldin böyle yanıma, bu toprak soğuk hasta olursun sonra...!

Bıraktığın yerdeyim,
ama bıraktığın gibi değilim.
Çok değiştim ve öğrendim;

İnsanın toplanması için dağılması gerekiyormuş.
Dağıttığın için teşekkür ederim.!

Turgut UYAR

Bizim oralarda "seni seviyorum" denmez, "kurban olurum sana" denir.

- Neşet Ertaş

Sen miydin o, yalnızlığım mıydı yoksa
Kör karanlıkta açardık paslı gözlerimizi
Dilimizde akşamdan kalma bir küfür
Salonlar piyasalar sanat-sevicileri
Derdim günüm insan arasına çıkarmaktı seni
Yakanda bir amonyak çiçeği
Yalnızlığım benim sidikli kontesim
Ne kadar rezil olursak o kadar iyi

Kumkapı meyhânelerine dadandık
Önümüzde Altınbaş, Altın Zincir, fasulye pilâkisi
Ardımızda görevliler, ekipler, Hızır Paşalar
Sabahları açıklarda bulurlardı leşimi
Öyle sıcaktı ki çöpçülerin elleri
Çöpçülerin elleriyle okşardım seni
Yalnızlığım benim süpürge saçlım
Ne kadar kötü kokarsak o kadar iyi

Baktım gökte bir kırmızı bir uçak
Bol çelik bol yıldız bol insan
Bir gece Sevgi Duvarını aştık
Düştüğüm yer öyle açık öyle seçik ki
Başucumda bi sen varsın bi de evren
Saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi
Yalnızlığım benim çoğul türkülerim
Ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi

-Can Yücel-

İçimde çok büyük bir ağlamak var.

Bir ağacın altında oturarak hem kendime, hem bütün insanlara, hem börtü böceğe, kurda kuşa.

Bin yıllık gözyaşıyla ağlamak istiyorum..

Nazan Bekiroğlu