معلومات Information

تصاویر زیبا و دل‌نشین از ساختمان یک لیسه در جاغوری؛ مکتبی که با همت و همکاری خیرین و مردم ساخته شده است. 🌿📚

این بنا تنها یک ساختمان نیست؛ نمادی از همدلی مردم و سرمایه‌گذاری برای آینده فرزندان این سرزمین است. آفرین بر خیرین و مردمی که در مسیر آموزش و آبادانی گام برمی‌دارند. ❤️

نگینه مهریار دختر خانم که ضد مهاجرین در آلمان است!
این بانو که پدر و مادرش اهل افغانستان است و دختر پرستو مهریار و رحیم مهریار است در شهر هنوفر المان خود را از طرف حزب ضد مهاجرین کاندید کرده و خواهان اخراج مهاجرین افغان است.

خیلی جالب است وقتی یک مهاجر دوباره به ضد مهاجر باشد این بیچاره فکر کرده که شاید از این طریق بتواند جایگاه در المان پیدا کند و صاحب چوکی شود اما خبر ندارد که همین حزب خودش را هم به چشم یک مهاجر می بیند🫢

نظر شما چیست چرا چنین افراد خود را در فضای کشور های خارجی گم می کند؟
#مهاجرت

وای اگرمرد گدا سلطان بشود
وای اگر مَرد گدا ، یک شبه سلطان بشود
مثل این‌است که گرگی سگ چوپان بشود
هر کجا هُدهُد دانا برود کنج قفس
جغد ویرانه نشین مرشد مرغان بشود
سرزمینی که درآن قحط شود آزادی
گرچه دیوار ندارد خودِ زندان بشود
باغبانی که به نجار دهد باغش را
فصل‌هایش همه همرنگ زمستان بشود
ناخدا دلخوش این آبی آرام نباش!
وای از آن لحظه که هنگامه‌ طوفان بشوَد.

در ۱۱ شهرک صنعتی کشور، صدها کارخانه جدید ساخته می‌شود.

وز-ارت صنعت و تجارت می‌گوید که در شهرک‌های صنعتی ولایت‌های لوگر، کابل، خوست، ننگرهار و ۷ ولایت دیگر، به منظور ساخت کارخانه‌ها زمین توزیع می‌شود.

این زمین‌ها به سرمایه‌گذاران داخلی به منظور ایجاد کارخانه‌های مختلف تولیدی توزیع خواهد شد تا کشور در بخش‌های گوناگون به خودکفایی برسد و محصولات را در مقیاس گسترده به کشورهای خارجی صادر کند.

طبابت یا تجارت؟ وقتی مریض به مشتری و شفاخانه به بازار تبدیل می‌شود؛

تصور کن: پدرت را به شفاخانه می‌بری. تب دارد، بی‌حال است، رنگ چهره‌اش پریده. داکتر معاینه‌اش می‌کند، نسخه‌ای می‌نویسد و می‌گوید: «این دواها را تهیه کن، دو هفته دیگر بیا.» دو هفته می‌گذرد. پدرت نه تنها خوب نشده، بلکه حالش بدتر هم شده. برمی‌گردی پیش همان داکتر. این بار نسخه‌ای دیگر با داروهای گران‌تر می‌نویسد. و این چرخه ادامه پیدا می‌کند... تا وقتی که پدرت از دنیا می‌رود.

آیا تا به حال از خودت پرسیده‌ای که چرا این اتفاق می‌افتد؟ چرا با زیاد شدن تعداد داکتران، تعداد مریضان هم بیشتر می‌شود؟ آیا این یک تناقض نیست؟

داستان عبدالله؛ قربانی تجارت سلامت

عبدالله، کارگر ساده‌ای در کابل، یک روز صبح با درد شدید کمر از خواب بیدار شد. همسرش اصرار کرد که پیش داکتر برود. در شفاخانه‌ی خصوصی، داکتر پس از معاینه‌ای چند دقیقه‌ای، نسخه‌ای با ده قلم دوا نوشت. هزینه‌ی نسخه، تقریباً تمام معاش یک‌ماهه عبدالله را بلعید.

عبدالله دواها را مصرف کرد، اما دردش نه تنها کم نشد، که به پاهایش هم سرایت کرد. دوباره پیش همان داکتر رفت. این بار داکتر گفت: «نیاز به ام‌آر‌آی داری.» هزینه‌ی ام‌آر‌آی، باز هم معاش یک ماهه دیگر. نتیجه: «دیسک کمر داری، باید عملیات کنی.»

عبدالله که پول عملیات را نداشت، به یک داکتر قدیمی در یک شفاخانه‌ی دیگر مراجعه کرد. آن داکتر پس از معاینه گفت: «پسرم، این دردت از نشستن طولانی و کم‌آبی بدن است. برو یک هفته هر روز یک کیلو تربوز و بادرنگ بخور، آب زیاد بنوش، و هر روز یک ساعت راه برو و ورزش کن.»

عبدالله تعجب کرد: «پس این همه دواها و ام‌آر‌آی چه بود؟»

داکتر قدیمی آهی کشید و گفت: «متاسفانه بسیاری از همکارانم طبابت را به تجارت تبدیل کرده‌اند. درد تو با میوه و آب و حرکت حل می‌شد، اما آنها تو را به چرخه‌ی مصرف دوا انداختند.»

یک هفته بعد، عبدالله خوب شده بود. اما چقدر مردم مثل عبدالله هستند که به دام این چرخه می‌افتند و هرگز از آن رهایی نمی‌یابند؟

واقعیت تلخ سیستم طبابت افغانستان

۱. دوا فروشی، نه طبابت؛

در افغانستان امروز، دوا به یک منبع درآمد پررونق تبدیل شده است. داکتران و دوا فروشان، به جای اینکه به فکر درمان بیمار باشند، به فکر فروش بیشتر هستند. بی‌کیفیت‌ترین دواها با بالاترین قیمت‌ها به بازار عرضه می‌شوند، چون می‌دانند که مریض چاره‌ای جز خرید ندارد.

۲. پول، نه سلامت؛

هدف اصلی از طبابت باید سلامت و حل مشکل مریض باشد. اما در افغانستان، طبابت به وسیله‌ای برای کسب درآمد و موقعیت اجتماعی تبدیل شده است. داکتری که نسخه‌ی بی‌اثر می‌نویسد و بیمار را بارها و بارها برمی‌گرداند، در حقیقت جان انسان‌ها را به پول می‌فروشد.

۳. پوهنتون‌های قصاب‌پرور

متاسفانه در نظام تعلیمی افغانستان، هیچ ترسی از محاسبه‌ی آخرت وجود ندارد. محصلین طبی نه با اخلاق طبی آشنا می‌شوند و نه با مسئولیت سنگین خود در قبال جان انسان‌ها.
از پوهنتون‌های طبی افغانستان، قصابانی فارغ می‌شوند که با جان مردم بازی می‌کنند.

سوالی که باید بپرسی!

چرا هیچ داکتری به تو نمی‌گوید: «تو به دوا نیاز نداری، برو میوه بخور»؟

چرا اگر سالم هم باشی و برای معاینه‌ی عمومی بروی، با یک خریطه دوا برمی‌گردی؟

چرا داکتران هرگز درباره‌ی علت اصلی بیماری‌ات صحبت نمی‌کنند؟ چرا نمی‌گویند که بسیاری از بیماری‌ها ریشه در تغذیه‌ی ناسالم، کم‌تحرکی، آلودگی هوا، یا استرس دارند؟

پاسخ ساده است: بیمار سالم، مشتریِ خوبی نیست.

ریشه‌ی اصلی فاجعه؛

این فاجعه، ریشه در نظام سرمایه‌داری دارد؛ نظامی که در آن پول از جان و آبروی انسان‌ها و محیط زیست ارزشمندتر است. در این نظام، سلامت به یک وسیله تجاری تبدیل شده و انسان‌ها به مشتریانی که باید تا آخر عمر مصرف کننده دوا باقی بمانند.

در نظام سرمایه‌داری، شفاخانه‌ها و دوا فروشی‌ها مثل کارخانه‌هایی هستند که محصولشان «بیمار» است.
هرچه مریضان بیشتر باشد، سود بیشتر است. به همین دلیل است که با زیاد شدن داکتران، مریضان هم زیاد می‌شوند. این یک تصادف نیست؛ این یک مدل کسب‌وکار است.

راه حل چیست؟

راه حل اساسی نظامی است که در آن رضایت الله بالاترین ارزش باشد. نظامی که در آن جان انسان‌ها از هر سودی ارزشمندتر باشد. نظامی که در آن داکتر، قبل از اینکه به فکر درآمد خود باشد، به فکر سلامت بیمار و مسئولیت خود در پیشگاه الله تعالی باشد.

در آن نظام، داکتری که بیمار را به چرخه‌ی مصرف دوا می‌اندازد، نه تنها در این دنیا، بلکه در آخرت نیز مسئول خواهد بود. در آن نظام، طبابت یک عبادت است، نه یک تجارت.

در بلخ، یک کارخانه تولید دیگ به ارزش ۳۰ میلیون افغانی ساخته و به بهره‌برداری سپرده شد.

گفتنی است که در حال حاضر ۴۰ کارخانه تولید دیگ در این ولایت فعالیت دارند و محصولات آن‌ها به کشورهای خارجی نیز صادر می‌شود.

نور خورشید و باد اکنون در سراسر جهان بیشتر از زغال‌سنگ برق تولید می‌کنند. این تغییر نشان‌دهندهٔ رشد سریع انرژی‌های تجدیدپذیر و کاهش تقاضا برای زغال‌سنگ در اقتصادهای بزرگ است. گزارش‌های آژانس بین‌المللی انرژی نشان می‌دهد که انرژی خورشیدی و بادی سریع‌تر از هر منبع انرژی دیگری در حال گسترش هستند که این امر ناشی از کاهش هزینه‌ها و یکپارچه‌سازی در مقیاس بزرگ با شبکهٔ برق می‌باشد.

این تغییر برای سلامت عمومی و آب‌وهوا اهمیت دارد. انرژی پاک‌تر آلودگی هوا را کاهش می‌دهد، انتشار کربن را می‌کاهد و سرمایه‌گذاری جهانی در انرژی را دگرگون می‌سازد. پژوهشگران دانشگاه‌های برجسته یادآور می‌شوند که ادامهٔ این رشد به ذخیره‌سازی بهتر، شبکه‌های قوی‌تر و حمایت سیاسی نیاز دارد تا شتاب حفظ شود و پایایی تأمین برق تضمین گردد.

داستان عجیب پیدایش ساجق!

شاید باورش سخت باشد، اما ساجق از یک شکست سیاسی متولد شد!
رئیس‌جمهور سابق مکزیک، «سانتا آنا»، صمغ درخت «چیکل» را به آمریکا برد تا از آن پول به‌دست آورد؛ اما مخترع آمریکایی «توماس آدامز» پس از چندین آزمایش ناموفق، فهمید این صمغ می‌تواند جویدنی باشد.
او نخستین ساجق را ساخت و خیلی زود همه‌اش فروخته شد!
سانتا آنا به قدرت برنگشت، اما چیزی به دنیا داد که میلیون‌ها نفر هنوز می‌جوند!

یک زن و شوهر در منطقه سوات، در ایالت خیبرپختون‌خوا پاکستان، پس از ۱۷ سال زندگی مشترک و داشتن یک دختر ۱۴ ساله، با واقعیتی تکان‌دهنده روبه‌رو شدند: آن‌ها دریافتند که خواهر و برادر هستند! 😳